انواع Content Engine ها

همان گونه که میدانید ، محل قرار گیری انواع Content Engine ها ( مدیریت محتوا ) در سمت Down Stream پروایدر و Up Stream کاربر است ، به بیان ساده تر ، انواع رگولیشن ها بر روی خط Send کاربر پیاده سازی میشود ، بدین ترتیب ، بعضی از افراد برای فراراز اینگونه محدودیت هایی که هر کشور به فراخور قوانین رگولاتوری بر روی اینترنت اعمال میکرد ، اقدام به برقراری یک تانل بین روتر خود و یک روتر در یک کشور دیگر ( بدون محدودیت های مورد نظر ) و route ترافیک send به سمت شبکه آن سمت تانل می نمودند ، با این حساب ، ارسال بر روی تانل و از طریق شبکه متصل به روتر آن سوی تانل و دریافت از طریق شبکه اینترنت محلی انجام میشد ، و بدین ترتیب ، تمامی محدودیت های اعمالی از طرف پروایدر ، bypass میشد ! خب بیشتر از این در مورد اینکه دقیقا به چه منظور و چگونه اینکار انجام میشده ، توضیح نمیدهیم ، فقط اینکه ، روتر مجاور ، در یک دیتا سنترو به شبکه یک کشور دیگر متصل بوده ، و وقتی شخص مورد نظر روت IP های خود را به سمت آن روتر قرار میداد ، روتر مذبور بدون توجه به Source IP ، پکت ها را به مقصد هدایت و برگشت (Down Stream ) هم از طریق شبکه کشور مبدا دریافت میشد ، پس از اینکه uRPF در سطح جهانی و به شکل الزامی از طرف Internet Resource Coordinationها پیاده سازی شد ، دیگر امکان route کردن آدرس های غریبه از طریق شبکه های دیگر امکان پذیر نبود و این باعث حفظ امنیت و خط مشی امنیتی شبکه های بزرگ در سطح کشوری و همچنین جلوگیری از اتلاف منابع گردید …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *